Afektivno vezivanje

"Problem veze sa drugim čovekom je bez sumnje jedan od najvažnijih u razmišljanju o čoveku.Tokom vremena, proučavanje ove veze razvilo se u dva glavna smera.Najpre se postavlja problem porekla ove veze: da li je ona inherentna čovekovoj prirodi, da li čovek teži ovaj vezi s drugim usled jedne prvobitne,osnovne potrebe ili je, pak, ova potreba vezivanja za drugog stečena u toku ontogeneze, pa se jedinka vezuje za drugog zbog koristi koju dobija iz te veze? Još su Platon i Aristotel zauzimali oprečne stavove o ovom pitanju: prvi je na ljubav gledao kao na imanentnu težnju svakog bića koja ga nagoni da se obnavlja stvarajući porod i na kojoj počiva čovekovo stalno strahovanje (aporia) preko koga se on usmerava ka Istini, dok je za drugog ljubav prema samom sebi osnova svih vidova simpatije:potreba koju jedna individua ima da se vezuje za drugu je samo izraz inherentne težnje svakog bića da aktualizuje svoje mogućnosti.
Ovoj prastaroj raspravi, koju ponovo susrećemo u XVII i XVIII veku kod Hobsa i Šeftsberija,kod enciklopedista i Rusoa, sa pojavom teorije o evolucije dodaje se jedna nova. I dok jedni prihvataju i razvijaju teoriju o srodnosti socijalnog ponašanja ljudi i životinja (kao Montenj),drugi teoretičari sa strahom gledaju na ovo izjednačavanje i ističu samosvojnost čovekove socijalnosti"- Filip Malrije
Ovo je početak jednog teksta navedenog autora u kjnizi R.Zazo-a "Pereklo čovekove osećajnosti",str.89.Knjiga mi je negde krajem devedesetih skrenula pažnju na istraživanja u oblasti afektivnog vezivanja koja mislim da su daleko odmakla i čine bitnu dopunu svim dostignućima u oblasti psiholoških nauka.
U produžetku teksta nailazi se na sledeći pasus:
"Sličnih lutanja ima i kod teoretičara koji polaze od toga da kod čoveka postoji specifičan oblik potrebe vezivanja za drugog koji se ne sreće kod drugih vrsta.Tako se Šeler čvrsto pridržavao učenja o urodjenosti simpatije - "Primitivne funkcije duha"- koju ne treba mešati sa fenomenom spajanja i zaraze, jer njen smisao je "apstrahovati se od sebe samog i čvrsto se staviti u blizini drugog i njegove psihe".Dakle, neprestano se istražuju nove formacije hipoteza o poreklu ove funkcije, bilo da se utvrde njena srodnost sa seksualnom ljubavlju i osećanjem za prirodu, bilo de ona izvodi iz zajedničke svesti o sebi samom.S druge strane,sledbenici teorije socijalnog učenja (social learning),priznajući važnu ulogu imitacije u izgradnji socijalnih odnosa,tvrde da postoji bar jedan oblik ponašanja koji se ne može izvesti iz potrebe organizma koje su nastale putem potkrepljenja, a taj oblik ponašanja je upravo sama imitacija"(str,90,91).